Sinelobus stanfordi – supergatunek w Bałtyku

Sinelobus stanfordi – dlaczego jest ciekawym organizmem? Maleńkie stworzenia – tanaidy, to prawie najwięksi oportuniści mórz. 

Kilka słów o biologii gatunku Sinelobus stanfordi

Udało mi się zaobserwować, że Sinelobus stanfordi jest gatunkiem, który do życia potrzebuje niewiele: jedynie trochę wody słonej/słonawej, twardy substrat oraz glony.

Początkowo hodowle prowadziłem udostępniając zwierzakom twardy substrat w postaci kruszywa szklanego i piasku. Hodowla w takich warunkach pozwalała obserwować proces i tempo budowy. Te maleńkie zwierzęta są bardzo pracowite. Wystarczy 48 godzin aby zbudowały sobie przy pomocy wydzieliny z gruczołów przędnych, ziaren piasku oraz drobnych glonów, dom o wielkości 2,5 – 4 cm. Budując swoje domki, kierują się one zawsze dostępnością pokarmu. Domki są budowane w miejscach, gdzie występuje pokarm w postaci materii organicznej pochodzenia roślinnego. Na początku eksperymentu podawałem im pokarm dla krewetek w postaci granulowanej spiruliny. Czego można było się spodziewać, tanaidy dobrze na niego reagowały i budowały swoje domy dookoła granulków pokarmu, umieszczając wyloty tuż przy nich. Jednakże taki pokarm raczej nie występuje w środowisku, więc zamieniłem go na pokarm roślinny pochodzenia naturalnego – zakwit glonów.

W akwarium 96 l hodowałem glony bałtyckie. W każdym pojemniku hodowlanym umieszczałem małą grudkę glonów. Sinelobusy zachowywały się tutaj podobnie jak przy sztucznym pokarmie z tą różnicą, że czasem budowały swoje domy bezpośrednio na glonach, a czasem w bliskiej odległości od źródła pożywienia.

Sinelobus stanfordi – zachowania

Sinelobusy toczą zaciekłe walki o swoje domki. Normalnymi zjawiskami są: włamywanie się do cudzych rurek, przepędzanie właściciela i zajmowanie ich przez nowych lokatorów. Natychmiast po włamaniu tanaid zaczyna przebudowę domku i wplątywanie swoich sieci w konstrukcje najechanego domostwa. Te nici służą mu również do orientacji w przestrzeni. Sinelobusy wychodząc z rurki zostawiają za sobą nić, która jest połączaną z ich domostwem. To dzięki tej nici orientują się jak wrócić do swojego domu, który jest ich schronieniem.Z moich obserwacji wynika, że tylko samice budują rurki. Samce swobodnie przemieszczają się po powierzchni glonów szukając samic gotowych do zapłodnienia. Samica po złożeniu jaj ukrywa się w rurce aż do momentu pierwszej wylinki swojego potomstwa w 16 st. C. Następowało ono po około 9 – 12 dniach od złożenia jaj. Młode już po pierwszej wylince uzyskują możliwość samodzielnego tworzenia sieci i budowania domków.Sinelobusy linieją dość często. Czas pomiędzy wylinkami jest stosunkowo krótki. Z moich obserwacji wynika, że jest to około 5 – 6 dni między kolejnymi wylinkami.

Sinelobus stanfordi – jeszcze trochę behawioryzmu

Silne związanie sinelobusów z glonami sprawia, że moim zdaniem to dzięki nim zawdzięczają one swój ogromny zasięg występowania. Co ciekawe, potrafią one bowiem silnie trzymać się kępki glonów i podróżować w ten sposób. Do budowy domków, jak wykazało doświadczenie, nie potrzebują one substratu. Są w stanie zbudować domek z wykorzystaniem jedynie wydzieliny gruczołów przędnych. Tak zbudowana rurka jest transparentna, co czyni z niej idealną do obserwacji zachowania tych małych i niezwykle ciekawych zwierząt. Z kolei w ich sieciach często znajdują swoją kryjówkę inne zwierzęta, glony, pierwotniaki oraz nicienie. Opuszczone domki po sinelobusach są kryjówkami dla izopodów. Osobiście obserwowałem wylęg podwoika (Idotea), który się w nich ukrywał.Sinelobusy często porzucają swoje domki z niewiadomych przyczyn. Podejrzewam, że jest to związane z kolejnymi wylinkami. Z kolei biomasa produkowana przez pojedynczego osobnika jest bardzo duża. Można ją zmierzyć w prosty sposób. Mianowicie, ich nici rozpuszczają się w alkoholu izopropylowym, po odparowaniu można zdrapać osad i dokonać pomiaru masy.

Źródło: Praca własna
Zdjęcia: źródła własne