gatunek rosiczki został zidentyfikowany za pomocą nowej techniki…
mianowicie dzięki przeglądaniu Facebooka.
Pochodzenie Drosera magnifica
roślina pochodzi ze szczytu gór południowo-wschodniej Brazylii.
Okazuje się, że Drosera
magnifica jest największą spośród znanych na
świecie rosiczek. Drosera magnifica zyskała drugi człon
swojej nazwy ze względu na swój, jak podkreślają naukowcy,
wspaniały wygląd.
rosiczka obejmował jak dotąd 185 gatunków, występujących na
całym świecie. Rośliny te są tak rozprzestrzenione, że nie
zasiedlają jedynie strefy okołobiegunowej. Największe
zróżnicowanie gatunkowe w tym rodzaju występuje w klimacie
tropikalnym. Nowe odkrycie dowiodło, że nawet górskie szczyty nie
są obce rosiczkom.
Przypadkowe odkrycie Drosera magnifica
 |
| źródło: http://carnivorousockhom.blogspot.com/ |
Jak
została odkryta Drosera
magnifica? Otóż
jeden z użytkowników internetu zauważył na zdjęciu zamieszczonym
na fb nietypową liczbę liści ułożonych w rozetę oraz ich
zastanawiającą szerokość. Użytkownik ten nie był laikiem, choć
spędzał dzień jak każda przeciętna osoba, w wolnej chwili
przeglądając fb. Paulo Gonella, bo tak nazywa się odkrywcą
Drosera
magnifica,
jest doktorantem Uniwersytetu de São Paulo w Brazylii. Zauważył on roślinę na zdjęciu jednego ze znajomych, który był entuzjastą
roślin, dokumentującym je w ich naturalnym środowisku. Gonella
był tak zaciekawiony nietypowym wyglądem rosiczki, że wraz z
przyjacielem udał się w górską wędrówkę w celu pobrania próbek
rośliny. Zebrany materiał potwierdził teorię, iż odkryty został
nowy gatunek. Ponadto dostarczono informacje na temat wielkości
populacji, potencjalne zagrożenia siedliska, a także określono czy
istnieje potrzeba ochrony gatunku.
Charakterystyka gatunku Drosera magnifica
Okazuje
magnifica
była odnaleziona w populacji, w której większość osobników
znajdowała się blisko siebie, na zboczu góry Pico do Padre Ângelo (Góra Ojca Angelo),
na wysokości pomiędzy 1500 a 1530 m. Ze względu na ukształtowanie
terenu i warunki atmosferyczne, m.in. wiatry, tę stronę góry
cechuje większa wilgotność Rosiczki żyją tam w glebie luźnej i
piaszczystej, a niektóre z nich odnalezione zostały nawet w
pęknięciach na powierzchni piaskowca. Lokalizacja populacji pozwala
na wyciągnięcie wniosków na temat adaptacji tego gatunku rosiczki
do trudnych warunków życia.
Przyszłość Drosera magnifica pod znakiem zapytania
 |
| źródło: http://carnivorousockhom.blogspot.com/ |
Kolejnym
etapem działań było
przeszukanie dwóch
zboczy
sąsiadujących z Pico
do Padre Ângelo.
Badacze nie wykryli jednak żadnego śladu Drosera
magnifica. Stąd
też sklasyfikowanie tego gatunku jako mikroendemicznego, o
krytycznym zagrożeniu. Bowiem jeśli dojdzie do zagrożenia
siedliska na Pico
do Padre Ângelo dojdzie
do całkowitego wyginięcia gatunku. Z tego powodu Drosera
magnifica umieszczona
została na czerwonej liście IUCN.
Praca naukowa a Facebook: Drosera magnifica
Z
magnifica okazała
się być niezwykle cennym odkryciem. Paulo
Minatel Gonella, Fernando Rivadavia i Andreas Fleischmann
opublikowali w Phytoaxa,
czasopiśmie o botanice systematycznej, pracę pod tytułem: „Drosera
magnifica (Droseraceae):
the largest New World sundew, discovered on Facebook”.
Tytuł
nie bez powodu został tak skonstruowany. Naukowcy w ten sposób
podkreślili, że po raz pierwszy media społecznościowe odegrały
rolę odkrywczą wobec taksonomii roślinnej. Oczywiście nie raz
dowiedziono jak potężnym narzędziem jest internet, lecz całkowitym
zaskoczeniem była jego skuteczność w tym zakresie. A faktycznym
miejscem odnalezienia Drosera
magnifica był
facebook. Gonella,
niewątpliwie poza odkryciem nowego gatunku rosiczki, dowiódł
czegoś jeszcze. Mianowicie wskazał na brak ograniczeń co do
sposobu sięgania po wiedzę. Na szczęście grono naukowców o
„świeżym spojrzeniu” na naukę stale rośnie.
Konsekwencje dla Drosera magnifica
 |
| źródło: http://carnivorousockhom.blogspot.com/ |
Być
może poza treściami tymi, które można by uznać za mało
wartościowe, na
łamach internetu będą umieszczane te, których jak dotąd
brakowało. Ale czy
masowe media społecznościowe wejdą w nowy, ciekawy etap?
Tendencje, o których mowa zaczynają kształtować
się w różnych częściach świata. Naukowcy coraz częściej
dzielą się bowiem swoimi spostrzeżeniami na portalach
społecznościowych, wymieniają się doświadczeniami, mają ciągły
kontakt, tworzą
grupy dyskusyjne i niszowe.
Niemniej jednak, w Polsce niestety dalecy jesteśmy od tego modelu.
Być może sposób odkrycia Drosera
magnifica będzie
bodźcem lub też trybem napędowym dla rozwoju nowego
podejścia naukowców, a przy tym zniesienia ograniczeń, jakie praca
ta za sobą niesie.
http://carnivorousockhom.blogspot.com/
Vol 220, No 3. DOI:
10.11646/phytotaxa.220.3.4